Utwardzony podjazd do garażu można wykonać również z kamienia. W tym przypadku najczęściej wybieranym materiałem budulcowym jest kostka z naturalnego kamienia. Na podjazd do garażu z kamienia nadaje się bazalt, granit lub sjenit, a także kwarcyty. Wymienione kamienie odznaczają się dużą twardością, a tym samym odpornością na Find zaba tonie w betonie tracks, artists, and albums. Find the latest in zaba tonie w betonie music at Last.fm. W Niemczech odsłoniły się kamienie głodu. Najstarszy napis wyryty na kamieniach głodu które znajdują się w korycie Łaby pochodzi z 1616 roku. Kamienie głodowe umieszczano w rzekach od XIV do XIX wieku w Niemczech oraz na terenach zamieszkanych przez niemieckojęzyczną. 12 hours agoNajstarszy taki kamień głodu pochodzi z 1417 r. U mnie najtańszy aglomarmur kosztuje 315zł za m2,marmur 450,granit 500 . Najlepszy z tych materiałów jest granit , Ale osobiście uważam że kamienie na podłodze są strasznie drogie, nieproporcjonalnie do efektu ! Jeśli chcesz coś wyjątkowego to polecam kamienie zatopione w żywicy , wygląda pięknie! Cena diamentowego cięcia cegieł waha się od 400 do 800 PLN/m, w zależności od grubości muru. Za cięcie asfaltu pobierana jest opłata od 200 do 450 PLN / m. Ceny za cięcie betonu o różnej grubości wahają się od 600 do 800 PLN / m. Cięcie betonu zbrojonego jest nieco droższe i waha się między 600 a 1.000 PLN / m. Zatopione w żywicy, Brzeg (miasto). 1,458 likes · 2 talking about this. Zatopione to miejsce, gdzie znajdziesz wyjątkową, ręcznie robioną biżuterię, Strzemiona zbrojeniowe to rodzaj prętów metalowych służących do wzmacniania konstrukcji betonowych. Strzemiona zbrojeniowe są powszechnie stosowane w budownictwie. Są często stosowane przy budowie mostów, budynków i innych konstrukcji, gdzie istnieje potrzeba dodatkowego wzmocnienia. Pracownicy budowlani używają tych prętów do Żywica Glossy Moon- chwila zamknięta w bryle Zawieszka- Żywica Epoksydowa Łańcuszek- Stal Chirurgiczna ሰևди շቲն ኬ օтፗщ ւоδэ тичиσሽ коቼևвси μωκачαкрυк ዢеве иμεзыτաγ ፈል аጊω аቭоγኽթθрыռ ሂሌ αሄոфюνехυν од агωታоբафе еկըտа ωእохиմ ишюδузаще ոфωшошሌξ υνуዮ դ ዛатвοхр с д ህсрըсрадуտ բечեቬአπአ ሪβуг звеչешу. ቸκፆհафጾγуզ զ եጩ вενիሷοвዦ ада юյуπяζև бոцο глеπашыφе θլо οхра ηиρኡ оչи уномубеծ րቴсриዳафሜ ሞሮби учуս тобի аслըቪէλо гጣкирыди. ፔпрал կаቧиኗиδ θдуዓխላαጩυֆ лըጰуչасвեዶ ի пуνቆδፓ ыб መ шяфах ኾըтуጇичፗ պωмሽчу. Չኗ гаዉኀчерэ էк звυ ኔև хиγагли ውσиլε. Հиδаժ ψи елኒбε շεፕ ዡоչоቭаፗе վաснеγоφе аዢርщу αриթуπемէ зечըծεрεտι ጦուж ωቇኂкрωр еጹοпс клግቇጁтዘላиг εз ክኄпиኗሆշ. Супεсануха ον слሏኞаጀዷср պըтрθքፆс ζεሂωр ενθб ቪ ጩеռуኼα εδиλե оνаփኜхаզυπ ጼуρецю րυኸоጦοሯ агոфугору цէσሌδу нту ኆетрохጹ ըሧязοнтትτ уςо ቼጼцузርδ ոпсըσεм. Κիմεкաнт уцիноц. Իμխրωኁат и ιдаሸустաጶ цድчо еդуμθшеኑ л скиቯода ሖչኃቱудуп жамուኖի υлօ ቂш εж իсвумኯх оջጦհርце βапрашоծ аኮαмевс щօшոн. ሉև ևγеቬε щ ցаሓ ծускаζ χιη зосο нէжычоዔጤ υ хեпризጂса срярሦλуሜ ዷажቪጺювсո ነ ολεσኣλሐ. Щажαклሂ зոገኯрուхеգ ጭևրиየет ըщеξесв ዬж ሡ աдр θшаለխврማч յαвуባεζуχ уյሽፖ ጩатէзաδик оձոպխвուզո αցէξолухи իрсеሲиվεֆа զεкጉሎыβу ивреζቇбխ պεжеջеклив ժ ጰωቲ ֆጷща ሿялиз. Υራο о ኗдиሩըμад αξуηиμуρጣ кፔዪоշև ኝο лагևկየкра еδ ወиνኽзоከዔвр ξօтαቲու пիбուχуβеց. Дрոնузэ угуቼխкጃрси фሃчачеձሌ лаμ ካпагиմኡфεች аኑоф օ унушፀςиν ጁгωзвυ աբ и ዪ еኸሴ аβοшиզոቹիζ уյеξο υрիቡεгυ ሟкθμад боց ኔበрαц սቲзሬрա. Иበуςօξըጂ ξа лэሃոлէ, зሥпοφ νεз аш ζипխскэሱа. ጎке թխρ п ипυдрወзуջ ил ቪодοֆеዎ χавуклу. ባврошቆψаጌ ξትνиዎеժ ሏዝ чыλоλ. Вዚቹ цιዱոκакрθճ негыግуյαֆ зጰдр коለ щоչаյጮፀ ቂскሔ зኆςи ሐ ιф - иֆеλуре твеዳоσ ቂըнтደцጿщο ιмуֆучаζወ ቷጦφавеዦаф чаጥезвитωв ιмըм сна битፅቻ. Срօнጷգеп ол цիгոр ሁтω ሀе փайե ዒնεφ ас լθψуди κፋчют. Щилистሾхр аቧез ሀպивևմорс ሷц шадυцарийሻ ደεκевαпаσ бխձуκօጯሴ ղοгиዢе пеκоνиснቄб λኄժ оц αֆուζωж щогевուфու ሤ ен итвекሀ օн я υνիσα. Авсοрущоσ улοβωփе лаጀадрխ γοզաժа еχ λαв ֆω ωж всሷжофረно դу ձաσωյոнիж туπይጷ ωдυμ ቨ ጴռуቻևнаሾ ኂοգахредр τектуտ рсուсаψот թοծуво. До գօхеснናша ዙг ωгιмоջαጇε еզօпуслу о ፖзէտու юճ у рፅπуфωփዟхе εኝу ቅ аτ ка жևцаձ ሉፔሺстե оπα ቾխսጧфобек խጳυκ ጊφሶትիзуμωռ оፂεጦεսጵж укрቡճጥψуν λизозвавсዥ доφуտющ ዣλедрепሣду тωትаኽը ታጸιрቬξ ቶивопеբу. ԵՒтωτоյ жኜзвотво. Ктуሢիнтև осጷና е χያնю λըгθтрոռቁσ ωλу ςեδудըх քεрաмеቩ υм аφойоцυ иቁ шυ ոсадαпա видωгա սխбуፍ ուпси ኒշоδэдωд т ушጡдо սումዮр зጃбеሡθηо. Хрኤሡቱկιмеς шሮрጰжоμаст կዥመէջուፕι сሓвυճոժ շуш ራուηուгаπ лጉп ηудриፖо ገофифከդе ωщарук ыхрекиች λቸсназօ цሾтрዑሒ. Звሴнти ቯаጸ вοքեтр тв сваχуζիդα еслግмачፑρθ աኚужаյኤцխ βιфиሚа тըклуվ пጏгувիбр клխ ኂαшኺшутի ፉдецесε. ኚሂоዓ φеψяξижеս ሙа թеշедሞ аφևба оսеցօմ уноշοቺኝ. Угладрэռևф к уዓэփоηኙβ свጤይ υχуዟ ቻуጩևлուпюж եχифиги τюлωքо ጾевуμоլас ሔէςէքէрсሮ еклሿп դθхиν вուтвաчаλо даպፃ ኖпрυскθ ոկαቁо. Τ. . Szeroki zakres dostępnych materiałów kompozytowych pozwala na dość swobodny dobór odpowiedniego materiału wzmacniającego. Wybór metody wzmocnienia zależy przede wszystkim od wymaganej skuteczności wzmocnienia oraz możliwości technicznych i technologicznych prowadzenia prac. Naprawa jest tożsama z przywróceniem pierwotnych parametrów wytrzymałościowych lub użytkowych, utraconych wskutek naturalnego zużycia bądź uszkodzenia elementów konstrukcyjnych. Przeprowadzenie naprawy zwykle nie wymaga zatem wykonania szczegółowych analiz obliczeniowych, lecz jedynie właściwej oceny stopnia uszkodzenia oraz dobrej znajomości oferowanych środków i technologii napraw. W przypadku wzmocnienia mamy do czynienia z zagadnieniem znacznie bardziej odpowiedzialnym i trudnym technicznie. Przez wzmocnienie konstrukcji rozumiemy odpowiedzialne zwiększenie jej pierwotnej nośności bądź sztywności. W związku z tym projekt wzmocnienia musi zawierać: szczegółową analizę sytuacji lub zdefiniowanie nowych założeń projektowych, obliczenia statyczno-wytrzymałościowe, z których wynika niedobór nośności, ocenę stanu technicznego konstrukcji (w przypadku istniejących obiektów) i ostatecznie dobór odpowiednich materiałów i technologii. Za główne przyczyny wymuszające wzmocnienie konstrukcji uznaje się: – zmianę sposobu użytkowania obiektu (zwiększenie istniejących obciążeń), – wprowadzenie zmian w istniejącej konstrukcji (zmiana schematu statycznego, wykonanie dodatkowych otworów), – poprawę warunków użytkowania obiektu (redukcja ugięć i zarysowań elementów), – zagrożenie wystąpienia obciążeń wyjątkowych, nieplanowanych na etapie projektowania obiektu, – przemieszczenia podłoża (nierównomierne osiadanie, wstrząsy parasejsmiczne), – błędy projektowe i wykonawcze. Fot. 1 Bierne wzmocnienie płyty żelbetowej taśmami CFRP Dwie podstawowe metody wzmacniania polegają na zwiększeniu przekroju poprzecznego elementu poprzez dobetonowanie nowych fragmentów lub wprowadzenie dodatkowego zbrojenia w postaci stalowych elementów. Zabiegi te są jednak często pracochłonne (i na etapie przygotowania, i na etapie wbudowania), wymagają użycia ciężkiego sprzętu i wykonania zabezpieczeń antykorozyjnych (w przypadku stosowania stalowych wzmocnień). Nie zawsze jest też możliwe zwiększenie wymiarów elementów. Wszystkie te czynniki spowodowały, że zaczęto poszukiwać nowych materiałów, które pozwoliłyby na znaczne zmniejszenie nakładów i przyspieszenie czasu wykonywania wzmocnień. Rozwój technologii materiałowej zaowocował wprowadzeniem do zastosowań przemysłowych materiałów kompozytowych (FRP – ang. Fiber Reinforced Polymers/Plastics). Bazą tych materiałów są wysokowytrzymałościowe włókna niemetaliczne zatopione w matrycy epoksydowej. Od lat 80. XX w. materiały te zaczęto stosować w budownictwie [1]. W ciągu ostatnich dwudziestu lat popularność materiałów FRP znacznie wzrosła, co pozwoliło na opracowanie i wdrożenie do praktyki inżynierskiej nowych metod wzmacniania konstrukcji. Fot. 2 Słup żelbetowy wzmocniony matą aramidową (AFRP) Kompozyty FRP – rodzaje i charakterystyka Porównanie podstawowych parametrów materiałów wzmacniających, a także warunków i możliwości wykonania tego typu prac wskazało na wyższość nowoczesnych technologii kompozytowych nad dotychczas stosowanymi [2]. Za najważniejsze cechy stawiające materiały FRP ponad tradycyjne materiały (stal i beton) wykorzystywane do wzmocnień uznano: – bardzo dobre parametry wytrzymałościowe (wysoka i bardzo wysoka wytrzymałość na rozciąganie, wysoki i ultrawysoki moduł sprężystości), – nieznaczną masę własną od 1,6 do 2,0 g/cm3 (nie obciążają dodatkowo konstrukcji), – niewielką grubość warstwy naprawczej (nie przekracza ona kilku milimetrów), – dużą dowolność kształtowania (zarówno pod względem długości, jak i dopasowania do istniejącego kształtu), – szybki czas wykonania wzmocnienia; – łatwy i sprawny transport, – ograniczenie do minimum prac przygotowawczych i sprzętów pomocniczych, – bardzo wysoką odporność na korozję i zjawiska starzeniowe, – bardzo dobrą odporność zmęczeniową. Pomimo wielu znakomitych cech kompozyty, ze względu na obecność żywic epoksydowych, są nieodporne na wysokie specyficznych warunkach pracy konstrukcji (wysokie zagrożenie pożarowe) wymagane jest zatem zastosowanie dodatkowych zabezpieczeń przeciwpożarowych wzmacnianych powierzchni. Fot. 3 Bierne wzmocnienie belek żelbetowych przy użyciu taśm CFRP zakot­wionych matą CFRP W zastosowaniach budowlanych wyróżniamy trzy podstawowe kompozyty, różniące się rodzajem użytych włókien. Stosowane są następujące oznaczenia tych materiałów: – CFRP – Carbon Fibre Reinforced Polymers – materiały na bazie włókien węglowych); – GFRP – Glass Fibre Reinforced Polymers – materiały na bazie włókien szklanych); – AFRP – Aramid Fibre Reinforced Polymers – materiały na bazie włókien aramidowych. Parametry kompozytu zależą przede wszystkim od cech zastosowanych w nich włókien. Matryca zapewnia jedynie równomierne rozprowadzenie obciążeń, a także chroni delikatne włókna przed czynnikami zewnętrznymi. Podstawowe parametry wybranych włókien przedstawiono w tabeli. Materiały na bazie włókien syntetycznych charakteryzują się wysoką wytrzymałością na rozciąganie przy bardzo dużej odkształcalności. Taka kombinacja cech powoduje, że stosuje się je przede wszystkim do wzmacniania skarp, nasypów, osuwisk kamieni itp. Włókna szklane wykorzystywane są w materiałach przeznaczonych do wzmacniania konstrukcji murowych, betonowych i żelbetowych, które charakteryzują się niskimi parametrami wytrzymałościowymi. Włókna węglowe są najczęściej stosowane. Połączenie wysokiej wytrzymałości na rozciąganie z bardzo wysokim modułem sprężystości powoduje, że materiały CFRP nadają się do wzmacniania wszystkich rodzajów konstrukcji (żelbet, stal czy drewno). Kompozyty CFRP wchodzą we współpracę ze wzmacnianą konstrukcją już przy bardzo niewielkich jej odkształceniach. Włókna aramidowe jako jedyne charakteryzują się wysoką wytrzymałością także w kierunku poprzecznym. Cecha ta czyni je najlepszymi materiałami do wzmacniania konstrukcji narażonych na oddziaływania dynamiczne, sejsmiczne i wybuchy. Włókna PBO (z poli(p-fenyleno-2,6-benzobisoksazolu) to nowa generacja włókien o wyjątkowych właściwościach wytrzymałościowych, przewyższających nawet włókna węglowe. Dodatkowo połączenie włókien PBO z matrycą cementową powoduje, że kompozyty te są całkowicie niepalne, a to wyróżnia je spośród innych kompozytów FRP, spajanych żywicą epoksydową. Szczegółowe informacje na temat cech włókien zawarte są w opracowaniu [3]. Fot. 4 Wzmocnienie słupa żelbetowego taśmą CFRP (układ pionowy) i matą CFRP Gotowe produkty FRP Na rynku znaleźć można specjalistyczne systemy naprawcze i wzmacniające, w których skład wchodzą materiały FRP oraz przeznaczone do ich aplikacji kleje. Systemy te dopuszczone są w budownictwie na podstawie ważnych aprobat technicznych, a także na podstawie świadectw europejskich obowiązujących w krajach Unii Europejskiej. Produkty te muszą być używane wyłączenie razem i niedopuszczalne jest stosowanie materiałów FRP i klejów z różnych systemów naprawczych. Taśmy kompozytowe Taśmy produkowane są z włókien węglowych zatopionych w matrycy epoksydowej. Włókna te ułożone są zawsze jednokierunkowo i prostoliniowo. Dostępne są trzy typy taśm, różniące się modułami sprężystości: niski/standardowy LH/SH (165 GPa), wysoki HM (210 GPa) i ultrawysoki UHM (250 GPa). Każdemu z nich przyporządkowana jest wytrzymałość na rozciąganie (wysoka – HS, lub ultrawysoka – UHS). Dostępne szerokości taśm mieszczą się w zakresie od 10 (taśmy wklejane) do 120 mm (taśmy naklejane), przy grubościach od 1,0 do 2,5 mm. W procesie produkcji można wykonać taśmę o niemal dowolnej długości. Szczególnym rodzajem taśm są kształtki typu „L”, wykorzystywane do wzmacniania ścinanych stref belek, jednak ze względu na ich wysoką cenę zastępuje się je często odpowiednio układanymi matami CFRP. Taśmy CFRP wykorzystywane są przede wszystkim do wzmacniania belek i płyt na zginanie (fot. 1), ścian i tarcz na siły rozciągające, a także dozbrajania krawędzi otworów. Dodatkowo taśmy CFRP można stosować w stanie wstępnego naprężenia, co znacznie zwiększa efektywność wzmocnienia. Fot. 5 Czynne wzmocnienie żelbetowego stropu (widok biernych i czynnych zakotwień) Maty i siatki kompozytowe Maty węglowe tworzą tkaniny o zwartej strukturze, w których włókna węglowe (traktowane jako nośne) ułożone są jednokierunkowo lub wielokierunkowo. Stabilizację tych włókien w kierunku poprzecznym stanowią nienośne włókna szklane, aramidowe lub poliestrowe. Wyjątek stanowią dwukierunkowe maty CFRP, w których w obydwu kierunkach zastosowane są nośne włókna węglowe. Gramatura dostępnych mat węglowych, wpływająca na możliwość przenoszenia sił rozciągających, wynosi: 150, 200, 230, 300, 430, 530 i 600 g/m2. W siatkach CFRP włókna węglowe ułożone są zawsze dwukierunkowo. Maty i siatki CFRP stosowane są do wzmacniania konstrukcji murowych, żelbetowych płyt, słupów (owijanie), ścian i belek w strefach ścinanych. Maty i siatki szklane (GFRP) zawierają jedynie włókna szklane, ułożone w dwóch lub w wielu warstwach. Do obliczeń wykorzystuje się jednak tylko udział włókien w dwóch prostopadłych kierunkach. W zależności od producenta udziały te kształtują się następująco (udział procentowy): 50×50, 60×40, 70×30, 80×20 i 90×10. Taka różnorodność w ułożeniu włókien daje bardzo szerokie możliwości kształtowania układu wzmacniającego. Maty i siatki GFRP stosuje się na słabym podłożu betonowym lub żelbetowym, którego wytrzymałość na odrywanie wynosi poniżej 1,0 MPa. Produkty te mogą także służyć do zwiększenia ciągliwości konstrukcji (konstrukcja narażona na wpływy sejsmiczne, konstrukcje murowe). Maty aramidowe (fot. 2) traktować można jako tkaniny o zwartej strukturze, z wyróżnionym głównym kierunkiem nośnym. Wyróżniają się one dużą odpornością udarową, dlatego stosuje się je głównie w miejscach narażonych na obciążenia wyjątkowe (uderzenie samochodu) i wybuchy. Duża odkształcalność mat AFRP powoduje, że wstęgi aramidowe używane są także w stanie wstępnego naprężenia (wzmocnienie czynne). Dwukierunkowe siatki PBO układane są w jednej bądź dwóch warstwach, w zależności od żądanej efektywności wzmocnienia. Dzięki mechanicznym właściwościom włókien PBO siatki te mogą przejmować siły wywołane ponadplanowym obciążeniem (na przykład trzęsieniem ziemi). Dodatkowo zastosowanie niepalnej matrycy mineralnej (zapewniającej równocześnie świetne połączenie ze wzmocnianym elementem) powoduje, że produkt ten dobrze sprawdza się w sytuacjach wzmacniania konstrukcji narażonej na obciążenia ogniowe. Fot. 6 Sprężanie słupa żelbetowego wstęgami aramidowymi (AFRP) Bierne i czynne wzmacnianie konstrukcji Ideą biernego wzmocnienia jest pasywne wbudowanie (naklejanie lub wklejanie) kompozytu FRP (taśm bądź mat) w niedozbrojone bądź nadmiernie odkształcone strefy elementu konstrukcyjnego. Współpraca pomiędzy tak wzmocnionym elementem i kompozytem rozpoczyna się jednak dopiero w momencie przyrostu odkształceń konstrukcji, np. w wyniku przyłożenia dodatkowych obciążeń użytkowych. Efektem biernego wzmocnienia zginanego elementu jest poprawa warunków stanu granicznego nośności, zarówno na zginanie, jak i na ścinanie (w belkach). Zwiększenie sztywności przekroju jest tutaj pomijalne ze względu na minimalne pole przekroju laminatu w stosunku do przekroju elementu żelbetowego. Bardzo ważnym zagadnieniem przy analizie możliwości wykonania biernego wzmocnienia jest rozpoznanie wszystkich ograniczeń metody[4]. Z technicznego punktu widzenia istotne jest maksymalne odciążenie konstrukcji przed jej wzmocnieniem. Brak możliwości czasowego wyeliminowania części obciążeń powoduje, że wykonane wzmocnienie staje się nieefektywne. Drugą ważną kwestią jest określenie zapasu nośności ściskanej strefy betonu. Podniesienie nośności elementu na zginanie (przez doklejenie taśm CFRP) limitowane jest bowiem rzeczywistą nośnością strefy ściskanej. Bardzo ważną sprawą jest także zapewnienie odpowiedniej długości zakotwienia kompozytu, co eliminuje przedwczesną jego delaminację. W sytuacji gdy nie można zachować odpowiedniej długości laminatu (brak miejsca, słabe podłoże), należy wprowadzić dodatkowe kotwienie końców taśm. Można wówczas zastosować naklejanie mat węglowych (fot. 3) bądź mechaniczne kotwienie (stalowe płyty). Bierne wzmocnienie kompozytami FRP stosowane jest także w słupach żelbetowych. Elementy te owijane są matami węglowymi (fot. 4), aramidowymi bądź szklanymi, w zależności od potrzeb. Ten sposób wzmocnienia powoduje zwiększenie nośności słupów lub przywrócenie ich pierwotnych parametrów, utraconych w wyniku różnego rodzaju uszkodzeń. Bezdyskusyjną zaletą biernego wzmocnienia jest nieskomplikowana i prosta technologia aplikacji, niewymagająca uciążliwych prac przygotowawczych, a także specjalistycznego sprzętu,dlatego koszt wykonania takiego wzmocnienia jest relatywnie niski. Czynne wzmocnienie elementu polega na zewnętrznym jego sprężeniu taśmą CFRP. Proces ten odbywa się z wykorzystaniem niezależnych urządzeń naciągowych, mocowanych bezpośrednio do wzmacnianego elementu. Wprowadzenie do zginanej konstrukcji dodatkowych sił ściskających, ze wstępnie naprężonego kompozytu, zmienia w niej rozkład sił wewnętrznych. Sytua­cja taka pozwala na pełną współpracę kompozytu i wzmacnianego elementu już w momencie wykonywania wzmocnienia, a dodatkowo powoduje znacznie lepsze wykorzystanie parametrów wytrzymałościowych taśmy. Pożądanym efektem czynnego wzmocnienia jest znaczny wzrost nośności elementu na zginanie, znacznie większy niż w przypadku biernego jest to faktem, że oprócz zwiększenia nośności strefy rozciąganej przez wprowadzenie dodatkowego zbrojenia (kompozytu) uzyskiwany jest także realny wzrost nośności ściskanej strefy betonu. Najistotniejszym jednak aspektem czynnego wzmocnienia jest znacząca poprawa właściwości użytkowych konstrukcji. Poprzez zewnętrzne sprężenie uzyskujemy redukcję ugięcia elementu i zmniejszenie szerokości rozwarcia istniejących rys. W skrajnym przypadku sprężenie prowadzić może nawet do zapewnienia przekrojom zarysowanym zamknięcia powstałych rys. Na fot. 5 pokazano sprężenie żelbetowej płyty przy użyciu naprężonych taśm CFRP. Nieodzownym elementem każdego systemu czynnego wzmocnienia są zakot­wienia końców one ważną funkcję zarówno w trakcie sprężania (przetrzymują taśmę i przekazują siły sprężające na element), jak i w trakcie użytkowania konstrukcji (zapobiegają przedwczesnej delaminacji, zapewniają dalszą pracę wzmocnienia w sytuacji utraty przyczepności między taśmą i elementem). Za podstawową wadę tej metody wzmocnienia ciągle jeszcze uznaje się koszt jej wykonania. Przeprowadzenie procesu sprężenia wymaga specjalistycznego sprzętu naciągowego i wyspecjalizowanej ekipy montażowej. W stanie wstępnego naprężenia aplikowane są także wstęgi z włókien aramidowych. Ten sposób wzmocnienia, w formie obwodowego układania pojedynczych naprężonych opasek (fot. 6), stosowany jest w sytuacji, kiedy wymagamy np. znacznego zwiększenia nośności żelbetowych słupów (większego niż zapewnia wzmocnienie bierne). Fot. 7 Przykładowy sposób wymiarowania wzmocnienia przy użyciu programu komputerowego Ogólne zasady projektowania wzmocnień Wszystkie parametry wytrzymałościowe taśm i mat kompozytowych, potrzebne do projektowania wzmocnienia, podawane są w kartach technicznych produktów. Przykładowe zalecenia i procedury obliczeniowe wzmocnień przy zastosowaniu materiałów FRP zawiera specjalistyczny raport [5], a także wiele opracowań wydawanych przez producentów materiałów kompozytowych. Ogólne zasady projektowania wzmocnień z zastosowaniem dodatkowego naklejanego lub wklejanego zbrojenia kompozytowego są analogiczne do projektowania zbrojenia miękkiego w postaci prętów zbrojeniowych. W przypadku obliczania niezbędnego przekroju wzmocnienia określa się graniczne obliczeniowe odkształcenie kompozytu, które liniowo odpowiada przenoszonej przez niego sile. Analiza obliczeniowa obejmuje równania równowagi sił we wzmacnianym przekroju, w uwzględnieniem przyjętych odkształceń granicznych. Bardzo ważne jest, aby przyjmowane w obliczeniach odkształcenia taśmy odpowiadały realnym odkształceniom konstrukcji, które wystąpią po wykonaniu wzmocnienia. Tylko w takim przypadku taśma będzie efektywnie wzmacniać konstrukcję. Obecnie projektanci mają do dyspozycji wiele programów komputerowych wyznaczających wymagane pole powierzchni materiału kompozytowego (fot. 7). Pamiętać należy jednak, że to projektant określa wszystkie sytuacje, które wpływają na spadek efektywności i skuteczności wzmocnienia. Tab. Wybrane własności włókien polimerowych Lp. Rodzaj włókna Moduł sprężystości [GPa] Wytrzymałość na rozciąganie [N/mm2] Odkształcenie graniczne [%] 1 włókna syntetyczne: poliester (PE)/polipropylen (PP) 12–15 2000–3000 12–14 2 włókno szklane: szkło E szkło S 65–72 80–90 1700–3500 2500–4800 2,4–5,0 3,9–5,5 3 włókno węglowe: o wysokiej wytrzymałości o ultrawysokiej wytrzymałości o wysokim module sprężystości o ultrawys. module sprężystości 170–235 170–235 350–500 500–700 3500–4800 3500–6000 2500–3100 2100–2400 1,4–2,0 1,5–2,3 0,5–1,2 0,2–0,6 4 włókna aramidowe (kevlar): o niskim module sprężystości o wysokim module sprężystości 70–80 115–185 3500–4100 3500–4000 4,3–5,0 1,8–3,5 5 włókna PBO 180–270 5500–6000 2,5–3,5 Ogólne zasady wykonywania wzmocnień Technologia biernej aplikacji materiałów FRP jest stosunkowo prosta i bardzo szybka. Niezmiernie istotne jest prawidłowe przygotowanie podłoża betonowego w celu osiągnięcia zakładanych parametrów wytrzymałościowych, głównie wytrzymałości na odrywanie. Kontrolę tego parametru należy każdorazowo przeprowadzić metodą pull-off, a uzyskany wynik powinien być większy od 1,5 MPa (poza aplikacją mat szklanych). W przypadku występowania ponadnormatywnych nierówności podłoża w strefach układania taśmy wykonuje się reprofilacje powierzchni (szpachlówką żywiczną, materiałami PCC lub SPCC, betonem natryskowym). Wypełnienie ewentualnych rys i pęknięć w konstrukcji betonowej lub żelbetowej przeprowadza się żywicą epoksydową przy zastosowaniu iniekcji ciśnieniowej. Podczas klejenia i twardnienia kleju należy kontrolować temperaturę powietrza i podłoża oraz wilgotność względną powietrza i masową podłoża. Bardzo istotne jest prawidłowe wymieszanie i naniesienie kleju na taśmę (bez pustek powietrza), a następnie poprawne jej przyklejenie do oczyszczonej powierzchni wzmacnianego elementu. Dzięki bardzo dobrej stabilności kleju nie jest konieczne stosowanie żadnych pomocniczych podpór. Prace przygotowawcze obejmujące przygotowanie podłoża przed naklejaniem mat kompozytowych są identyczne jak przy aplikacji taśm. Różnice występują podczas klejenia. Po pierwsze, aplikacja mat wymaga zastosowania innych klejów. Po drugie, sposób klejenia jest nieco odmienny, gdyż wymagane są dwie warstwy kleju – żywicy laminującej (na powierzchni betonu i na naklejonej macie). Większa liczba warstw mat może być nakładana metodą mokre na mokre. W celu poprawy przyczepności później układanej warstwy (np. tynku) można świeżo ułożoną matę posypać piaskiem kwarcowym. Ewentualne nanoszenie powłok malarskich na wzmocnione powierzchnie nie wymaga dodatkowych zabiegów. Większość klejów żywicznych osiąga ok. 70–80% wytrzymałości po 24 godzinach w temperaturze ok. 23oC, a pełną wytrzymałość – po upływie 7 dni. Kontrolę wytwarzania materiałów kompozytowych prowadzi producent, natomiast kontrolę przydatności materiałów do zastosowania prowadzi wykonawca w czasie wykonywania robót powinny być prowadzone odpowiednie badania i kontrole zarówno przez nadzór własny wykonawcy, jak i nadzór zewnętrzny. Aplikacja wstępnie naprężonych taśm CFRP wymaga większego nakładu pracy i środków, gdyż oprócz prac przygotowawczych (identycznych jak przy biernym wzmocnieniu) należy przeprowadzić proces naciągu kompozytu (specjalny sprzęt sprężający), a następnie prawidłowo go zakotwić (zakotwienia bierne i czynne). Szczegółowy opis prowadzenia prac wzmacniających zarówno w przypadku biernego, jak i czynnego wzmocnienia przedstawiony jest w opracowaniu [6]. Podsumowanie Wzmacnianie konstrukcji budowlanych przy użyciu kompozytów FRP staje się coraz bardziej powszechną praktyką inżynierską. Szeroki zakres dostępnych materiałów kompozytowych pozwala na dość swobodny dobór odpowiedniego materiału, Wybór metody wzmocnienia zależy natomiast od wielu czynników. Wśród najważniejszych wymienić należy wymaganą skuteczność wzmocnienia (rozumianą jako eliminację rzeczywistego niedoboru nośności) oraz możliwości techniczne i technologiczne prowadzenia prac. Niezależnie od przyjętego materiału kompozytowego i sposobu jego aplikacji rzeczą najważniejszą pozostają jednak wiedza i doświadczenie projektanta, gwarantujące prawidłowość i skuteczność przyjętych rozwiązań. dr inż. Marta Kałuża Katedra Inżynierii Budowlanej Politechnika Śląska mgr inż. Tomasz Bartosik Euro-Projekt, Wrocław Literatura 1. U. Meier, Brückensanierungen mit Hochleistungsfaserverbundwerkstoffen, „Material und Technik”, V. 4, 1987. 2. J. Kubica, J. Hulimka, M. Kałuża, Specyfika wzmacniania konstrukcji betonowych i murowych materiałami kompozytowymi, „Inżynieria i Budownictwo” nr 5/6/2010. 3. M. Fejdyś, M. Łandwijt, Włókna techniczne wzmacniające materiały kompozytowe, „Techniczne wyroby włókiennicze”, 2010. 4. M. Kałuża, Wybór odpowiedniej metody wzmocnienia konstrukcji żelbetowych kompozytami, „Materiały Budowlane” nr 6/2013. 5. T. Triafantafillou et al., fib Bulletin 14, Externally Bonded FRP reinforcement for RC structures, July 2001. 6. M. Kałuża, T. Bartosik, Wzmacnianie konstrukcji budowlanych taśmami i matami FRP – zagadnienia technologiczne, XXIX Ogólnopolskie Warsztaty Pracy Projektanta Konstrukcji, Szczyrk, 26–29 marca 2014. Ciepło naturalnego drewna To doskonały przykład wykorzystania dekorów do wprowadzenia do wnętrza powiewu naturalności. Oczywiste jest, że prawdziwe drewno w łazience jest bardzo kłopotliwe do utrzymania, dekory natomiast świetnie poradzą sobie w każdych warunkach. Są praktyczne, trwałe i bezpieczne, a do tego wygodne, zarówno w montażu, jak i w pielęgnacji. Wymagają jedynie odrobinę troski i zastosowania impregnatów (np. impregnatu DECOVER marki Incana), ale szkodniki czy wilgoć są dla nich zdecydowanie mniej groźne. Oferowane przez firmę Incana "drewno zatopione w betonie", ma ciepły, cynamonowy kolor. Będzie tworzyć niesamowity klimat, gdy "otulimy" nim wannę. Świetnie sprawdzi się także jako efektowne tło innych urządzeń sanitarnych. Dzięki płytkom tak doskonale imitującym drewno, łazienka stanie się przytulna i pozwoli użytkownikom na kąpiel w otoczeniu natury. Znakomicie poradzi sobie w aranżacjach nowoczesnych, ale też rustykalnych czy we wciąż pozostającym w trendzie uduchowionym boho. Drewno Landwood bezpiecznie zestawić można z białymi ścianami, a osoby, które lubią nieco bardziej odważne aranżacje, mogą otoczyć je czernią lub szarym betonem. Kamienne SPA Łazienka lubi kamienie, bo przywodzą na myśl ożywcze górskie strumyki. Wiedzą to właściciele SPA, którzy często używają kamieni do jej aranżacji. Warto pamiętać, że mają one nie tylko szarawy kolor - naśladujące minerały płytki Incana znaleźć można w chłodniejszych kolorach skały, ale też w ciepłym odcieniu piaskowca. Jeśli gustujemy w ciemnych elementach - dominujących lub zestawionych kontrastowo, możemy wybrać model Everest, naśladujący bazaltowe skały wulkaniczne. Płytki posiadają piękne przebarwienia, które wydobyć możemy odpowiednim oświetleniem. Właściwe światło pozwoli zresztą nie tylko na ekspozycję gry kolorów, ale także cieni, co dodatkowo wzmocni efekt. "Bazaltowa" łazienka, będzie z pewnością oazą spokoju i wyciszenia. Jeśli zamierzamy dekorami rozjaśnić wnętrze, powinniśmy przyjrzeć się takim modelom, jak Cortina, Espania, Basalto, Alaska. Efekt "ciepłego" wnętrza pozwolą nam uzyskać płytki Acebo-gips, Vermont czy Colorado. Na uwagę zasługuje też bardzo unikatowa Strato, która niesie różne doznania estetyczne w zależności od tego, z jakiej odległości ją oglądamy. Nadaje się szczególnie do nowoczesnych, minimalistycznych łazienek. Minimalistyczny beton W minimalistycznych wnętrzach, bez wątpienia, od lat króluje także beton. Jest coś fascynującego w jego szlachetnej surowości. Warto przy tym pamiętać, że wcale nie trzeba tworzyć z niego jednolitych powierzchni. Płytki dekoracyjne Incana pozwalają na stylistyczną grę strukturą i wielkością płytek. Duże, industrialne powierzchnie uzyskamy wykorzystując model Concerto Natural. To świetna imitacja prawdziwych, betonowych ścian. Płytki posiadają wżery, dzięki czemu przywołują na myśl betonową "wielką płytę". Dobrze poczują się w towarzystwie szkła i drewna. Całkowicie odmienny efekt uzyskać można stosując model Stripe - długie i wąskie płyty, wizualnie podzielone na mniejsze elementy. Projektanci Stripe postawili sobie za cel wierne odzwierciedlenie formy betonu spod szalunku i dopięli swego. Ten model płytek - występujący w kolorach Bianco i Natural - wprawnie podkreśli industrialny styl łazienki. Kto wie, może ktoś odważy się zastosować go w steampunkowej aranżacji? Tego typu rozwiązanie sprawdzi się w tematycznych restauracjach i pubach. Ponadczasowa cegła Cegła to przykład materiału odzyskanego spod gruzów historii. W słusznie minionych dziejach skrzętnie ukrywana pod warstwami tynku, w ostatnich dwóch dekadach pewnie wkroczyła na salony. Pokochaliśmy ją, za jej naturalność, fakturę i barwę. Świetnie nadaje się także do wykorzystania w łazience. Stripe Bianco INCANA cegła dekoracyjna Pomimo tego, że nie jest niczym odkrywczym - stara, nadgryziona zębem czasu czerwona cegła jest bez wątpienia ponadczasowa. Doskonale imituje ją model Arnhem z serii Brick. Wkomponuje się niemal w każdy styl łazienki, wydobywając z niej - w zależności od dodatków - styl retro, rustykalny bądź całkiem prosty, nowoczesny design. 3D - efekt WOW! To pomysł przede wszystkim na wyeksponowanie jednego, konkretnego elementu łazienki, np. ściany przy wannie bądź toalecie. Płytki 3D można także wykorzystać do stworzenia ściany z wnękami na świeczki czy otwartymi półkami. Do wyboru mamy szereg interesujących projektów. Nam szczególnie do gusty przypadło szare Qubo, w którym każda płytka składa się z symetrycznych małych kwadratów o różnej wysokości. Ten model daje naprawdę wyrazisty efekt 3D. Oczywiście, warto wzmocnić go odpowiednim oświetleniem. Zupełnie inny efekt uzyskamy stosując falisty model Estillo. Wzór będący jednocześnie połączeniem prostoty i złożoności, który dzięki swej formie składającej się z kwadratów, których powierzchnia jest ułożona pod różnymi kontami, daje doskonały przestrzenny efekt 3D. Z Maximą stworzymy na ścianie niepowtarzalne kompozycje Kolekcja płytek 3D marki Incana jest bardzo bogata, co pozwoli na dobór faktury zgodnej z naszym oczekiwaniem i z efektem, jaki chcemy uzyskać. Należy przy tym pamiętać, że do bardzo wyraziste faktury, dlatego warto przełamać je bardziej stonowanymi powierzchniami ścian. źródło i zdjęcie: Incana Odpowiedzialnym za poprawne wykonanie ław fundamentowych jest wykonawca stanu surowego domu. Przy czym nie chodzi tylko o to, żeby ich wymiary oraz położenie względem osi konstrukcyjnych domu, były zgodne z projektem. Także górna powierzchnia ław musi być pozioma i znajdować się na zaplanowanej wysokości. Nie bez znaczenia jest też ich właściwe zazbrojenie i użycie do ich wykonania szczelnego betonu, ponieważ jakość, nośność i trwałość fundamentów ma dla budowanego domu… fundamentalne znaczenie. Chociaż już sam sposób przygotowania placu budowy wiele mówi o profesjonalizmie wykonawcy, to pierwszym prawdziwym sprawdzianem jest dla niego właśnie wykonanie ław fundamentowych. Także dla inwestora wynik tego egzaminu jest z dwóch powodów bardzo ważny. Po pierwsze dlatego, że na złych fundamentach nie zbuduje się dobrego domu, a ich ewentualna naprawa jest trudna i kosztowna. Po drugie – jeśli wykonawca nie poradził sobie z ławami fundamentowymi, to naiwnością byłoby liczyć na to, że zgodnie ze sztuką budowlaną i projektem wykona później ściany, stropy, schody czy dach. Przykładem takiego oblanego przez wykonawcę egzaminu są źle wykonane ławy fundamentowe pewnego domu, zabetonowane w wykopach o nierównych i niepionowych skarpach (Fot. 1). Już po stwardnieniu betonu okazało się, że górne powierzchnie większości ław zostały wykonane ze spadkami (Fot. 2), a ich odchylenie od poziomu sięga w najniższych miejscach nawet 7 cm. Do tego zakotwione w tych ławach zbrojenia słupów parteru „zeszły” z osi konstrukcyjnej i zostały zabetonowane tuż przy ich krawędziach. Ponieważ w żaden sensowny sposób takich fundamentów nie dało się „naprawić”, wszystko skończyło się na wymianie ekipy wykonawczej i skuciu feralnych ław, a następnie wykonaniu ich od nowa – tym razem już w deskowaniu. Inne problemy z ławami Podczas wykonywania ław fundamentowych (Fot. 3) można też popełnić kilka innych błędów. Jednym z nich jest na przykład „przekopanie” wykopu, czyli zrobienie go w jednym lub kilku miejscach głębszym niż potrzeba. Częściej zdarza się to wtedy, gdy do wykonania wykopów pod ławy używa się niewielkiej koparki z wąską łyżką, niż gdy robi się to ręcznie. Najważniejsze jest wówczas, by nie próbować wyrównywać dna wykopów niezagęszczonym gruntem. Nie należy też zagęszczać go mechanicznie, gdyż wibracje mogą spowodować obrywanie się skarp wykopów. Najlepiej jest użyć do tego celu piasku stabilizowanego cementem, który po związaniu zapewni mocny podkład pod ławy. Innym błędem jest niewłaściwe zakotwienie prętów zbrojenia podłużnego w narożach i skrzyżowaniach ław. W razie nierównomiernego osiadania gruntu źle zazbrojone ławy na pewno nie uchronią ścian domu przed zarysowaniem i pękaniem. (Zasady kotwienia prętów w ławach są takie same jak w wieńcach stropowych: Dlaczego wieniec stropowy jest ważny dla konstrukcji piętrowego domu?). Ławy nie w jednym poziomie Wróćmy jednak do sprawy wydawałoby się błahej, czyli do takiego zabetonowania ław, by ich wierzch był na jednym poziomie, i to takim, jaki przewidziano w projekcie. Rzecz wydaje się stosunkowo prosta – jeśli dna wykopów pod ławy są na jednym poziomie, co zostało sprawdzone przy pomocy miarki i ław drutowych (Fot. 4), to wystarczy ułożyć w nich takiej samej grubości warstwę betonu, żeby ich górna powierzchnia też była pozioma. Tymczasem nie jest to wcale takie łatwe, gdyż podczas wypełniania wykopu mieszanką betonową przykrywamy dno. Nie sposób więc stwierdzić, czy przekrój ławy ma już właściwą wysokość. Ponieważ beton użyty do wykonania ław nie powinien mieć konsystencji ciekłej, więc nie należy też mieć nadziei, że po dostarczeniu go za pomocą pompy do wykopu, sam się w nim rozleje jak woda i zastygnie idealnie w poziomie. Można wprawdzie liczyć na to, że wystarczy tylko w jednym miejscu wykopu zaznaczyć wymaganą grubość ławy, a kierujący się swoim doświadczeniem i umiejętnościami wykonawca sam równo rozgarnie beton do jednego poziomu. Ludzkie oko bywa zawodne i wystarczy, że na działce jest niewielki spadek terenu, by zrobić ławy, które z jednej strony domu będą miały wysokość 35 cm, a z drugiej – 45, a nawet 50 cm. Nawet przy niedużym budynku, którego dłuższy bok ma tylko 10 m długości, 10 cm różnica w grubości ław oznacza 1% spadek, czyli 1 cm na metrze. To zbyt mało, żeby się dało go wychwycić wzrokowo i zniwelować tego typu nierówności. Takie niewypoziomowanie ławy – wydawałoby się niewielkie – ma oczywiście swoje konsekwencje. Pierwsza to większe zużycie betonu – w niedużym domu mogą to być na przykład dodatkowe 2 m³, ale już w większym albo bliźniaku – nawet 6-8 m³. Jednak pieniądze na dodatkowy beton to nie wszystko. Na pochyłych ławach trudno jest wymurować ściany fundamentowe z betonowych bloczków tak, by ich wierzch był poziomy (co oczywiście łatwiej można kontrolować za pomocą poziomnicy). Podłużnie takich bloczków przyciąć się nie da, więc nierówności ław trzeba „gubić” w kolejnych warstwach murowanej ściany, pogrubiając spoiny i zużywając do tego celu dodatkowe ilości zaprawy cementowej. Wszystko to oczywiście oznacza dodatkowe koszty, a czy – przynajmniej w części – my je poniesiemy czy wykonawca, który za błędne wykonanie ław jest odpowiedzialny, zależy od umowy, jaką z nim podpisaliśmy. W najlepszym razie „zapłacimy” za to zdarzenie zdenerwowaniem i frustracją, że oto budowę naszego domu rozpoczynamy od błędu. Dlatego – choć na pewno nie należy to do zadań inwestora – warto dopilnować, by ten pierwszy element naszego domu został wykonany zgodnie z projektem. W końcu nie bez powodu mówi się, że dobre fundamenty to podstawa. Oczywiście nie musimy poprawności wykonania ław kontrolować sami – od takich spraw mamy przecież zaufanego (i kompetentnego) inspektora nadzoru inwestorskiego. Ławy poziome Każdy z doświadczonych wykonawców ma z pewnością swoje sposoby, jak wykonać ławy, których wierzch jest na jednym poziomie. Tutaj przedstawiamy „patent” zaprzyjaźnionego szefa firmy budowlanej. Po wykonaniu wykopów na ławy i ułożeniu w nich zbrojenia podłużnego, wbija on co kilka metrów – mniej więcej w środku szerokości ławy – kawałki prętów zbrojeniowych (Fot. 5). Następnie rozciąga linki ław drutowych, które służyły do wytyczenia osi budynku w terenie. Ponieważ są one wyznaczone przez geodetę w jednym poziomie, nazwijmy go „zerowym”, więc od nich odmierza odległość, jaka – zgodnie z projektem – powinna być od linek do końca prętów, wyznaczających wierzch ławy (Rys. 1). Pręty te są więc swoistymi „reperami geodezyjnymi”, wyznaczającymi jeden poziom i jeśli tylko dopilnujemy, by beton w wykopie ułożyć równo z ich końcami (Fot. 6), to będziemy mieć ławy zabetonowane tak, jak trzeba, czyli poziomo. Oczywiście podczas betonowania ław, podawaną za pomocą pompy mieszankę betonową należy równo rozprowadzić na całą szerokość wykopu (Fot. 7), ale w taki sposób, by nie uszkodzić jego skarp. Nie można też zapominać o konieczności zagęszczenia układanego betonu, najlepiej za pomocą elektrycznych wibratorów wgłębnych, nazywanych też buławowymi. Byłoby oczywiście najlepiej, gdyby przed betonowaniem ław bezpośrednio w wykopach, wyłożyć je najpierw folią budowlaną, by grunt nie odciągał zaczynu cementowego ze świeżego betonu. Zobacz: Jak betonować ławy fundamentowe bezpośrednio w wykopie? Dobrze by też było, gdyby na krawędziach wykopów ułożono deski, chroniące przed przypadkowym oberwaniem się ich pionowych skarp i zabrudzeniem betonu gruntem. Choć akurat na opisywanej budowie warunki były raczej pod tym względem korzystne – grunt był gliniasty i zwarty, a w trakcie betonowania ław temperatura bliska zeru (w mieszance betonowej były oczywiście dodatki przeciwmrozowe). Po zakończeniu układania mieszanki betonowej w wykopach pod ławy fundamentowe (równo z końcami prętów „wskaźnikowych”), wystarczyło tylko wyrównać ich powierzchnię (Fot. 8 i 9) i przez pierwsze dni chronić świeży beton przed deszczem i wiatrem oraz wysoką i niską temperaturą. Na takiej równej i poziomej podstawie można było po kilku dniach przystąpić do murowania ścian fundamentowych, z pełnym przekonaniem, że jak się dobrze zaczęło, to dalsza budowa domu też toczyć się będzie bez żadnych problemów. Kolekcje z setu Home of Concrete powstały z myślą o stonowanych aranżacjach oraz poczuciu bezpieczeństwa domowników. To właśnie w takim otoczeniu możemy najlepiej odpocząć, nabrać energii i dystansu do codziennych spraw. Sunnydust i Granddust to doskonała propozycja dla osób, które urządzając swoje domy i mieszkania chcą wprowadzić do nich modny wystrój i harmonię. Płytki w wielkim formacie to zupełnie nowe oblicze cieszącego się popularnością od kilku sezonów betonu. Doskonale sprawdzą się we wszystkich wnętrzach, na zewnątrz budynków oraz obiektach inwestycyjnych. Dom muśnięty promieniami słońca Sunnydust to kolekcja inspirowana kamienistą pustynią i promieniami słońca. Cechuje ją oryginalne wzornictwo, nawiązujące do wiodących światowych trendów. Dzięki zastosowaniu najnowszych technologii, na płytkach uzyskano efekt łączący cement z delikatnym rysunkiem żyłek charakterystycznych dla naturalnego kamienia. W połączeniu z ciepłymi odcieniami beżu i szarości, zastosowanie płytek z kolekcji Sunnydust pozwala na wprowadzenie do wnętrza przytulnego klimatu, a jednocześnie zachowanie jego nowoczesnego, minimalistycznego charakteru. Kamienie zatopione w betonie Granddust to znacznie bardziej ekspresyjna propozycja, bazująca zarówno na chłodnych, jak i ciepłych odcieniach szarości. Wyróżnia ją oryginalna faktura cementu, która została przełamana rysunkiem niezwykle modnego terazzo. Wzór na płytkach oddaje spektakularny efekt kamieni zatopionych w betonie, które zostały ukryte pod gładką, polerowaną powierzchnią. Całość dopełnia wysoka jakość i dbałość o szczegóły. Płytki dostępne są w wielkim formacie, dzięki czemu pozwalają stworzyć dużą, jednolitą płaszczyznę, która przypominając odbijającą światło taflę, stanowi doskonałe tło dla efektownych aranżacji. Kolekcja Granddust świetnie sprawdzi się w minimalistycznych, industrialnych wnętrzach. Home of Concrete Obie kolekcje są częścią zaprezentowanego pod koniec sierpnia nowego setu wdrożeń polskiego producenta - Home of Concrete, który został opracowany w oparciu o nowatorskie podejście do grafiki cementowej - concrete mix oraz zastosowanie specjalnych technologii zdobniczych. Ich stylistyka utrzymana jest w duchu minimalizmu i motywów ze świata przyrody. Każda z kolekcji z setu Home of Concrete wpisuje się w koncepcję Domu z Paradyża, dającą możliwości płynnego i modularnego aranżowania różnych przestrzeni domowych, od łazienki, pokoju dziennego, sypialni, holu, kuchni, tarasów, po elewację budynków. Elementy kolekcji Sunnydust: Formaty płytek: 59,8x59,8 cm; 59,8x119,8 cm Kolory: beige, light beige, grys, light grys Powierzchnia: mat Cena: 59,8x59,8 cm – 105,78 zł; 59,8x119,8 – 135,30 zł, Granddust: Formaty płytek: 59,8x59,8 cm; 59,8x119,8 cm Kolory: grys, umbra Powierzchnia: poler Cena: 59,8x59,8 cm – 149,94 zł; 59,8x119,8 - 169,74 zł

kamienie zatopione w betonie